| Manuel Quintana Martelo | |||||||
![]() |
Cando
nos enfrentamos ó traballo de Manuel
Quintana Martelo é difícil evitar lembrar
as devanditas reflexións que estiveron na mente de toda
crítica, despois da metade dos oitenta, mais ese presentimento non
fai senón revaloriza-las súas tesis, é dicir,
reforzar a súa maneira de afronta-la arte desde a carne
mesma da pintura: sublima-la idea de representación como
imaxe idónea para desnuda-la realidade
que prolonga os pantasmas
persoais que acompañan a
un eu tan escindid como a outredade
que se reflexa no espello da vida. Pero a pintura é máis
que un acontecemento visual para o artista e nesa meditada
elaboración do intelecto que é a historia de cada cadro, este,
como terreno da experiencia e da memoria onde transcribe os obxectos do
seu entorno máis próximo. Quintana eleve os recordos da pintura a tres décadas atrás, a fin de establecer un nexo entre aquela época, un estado da pintura ensimismada que revela o grao máis kantiano do gusto -o reforzo do significante-, sin outra historia que non sexa a propia vía emocional, e a nova opción doutra narrativa máis obxectiva que fai énfasis no significado. En calquera caso, é o propio artista quen suliña o privilexio das emocións: "O meu traballo é sempre unha resposta a un sentir que teño e na medida que me foi interesando a interpretación da luz, funme acercando á natureza que temos diante, pola vía formalista, para apoderarme dela" X. Antón Castro |
||||||
|
No
niego que las palabras nos ayudan a comprender lo que los ojos ven en
silencio, que nuestras palabras dichas por otros o dichas con nuestra
propia voz deban callarse. Sería tirar piedras contra
nuestro frágil tejado y además desmentir una vieja
necesidad del arte : ser explicado. Aunque esa
explicación sea siempre parcial,
escasa, insuficiente, incluso a veces mentirosa. |
|||||||
![]() |
"observador milimétrico de una realidad que sólo su ojo puede ver y que sólo su obra puede expresar", ha desarrollado su voluntad plástica en un territorio en el que los banderines de enganche de las tendencias se vuelven irrisorios, en una intimidad que es espacio de trabajo, marcado por la temporalidad lírica y por la necesidad de comunicar sentimientos hondos a un otro que no es, como sucede tantas veces en la dinámica contemporánea, un mero espejo Fernando Castro Flórez |
||||||